Doracor is de naam waaronder de Italiaanse toetsenist Corrado Sardella al geruime tijd albums op de markt brengt.  Evanescenze is al weer zijn vijfde. Toch kun je niet echt spreken van een soloproject, aangezien Sardella de hulp heeft ingeroepen van verschillende muzikanten.  Daaronder zijn niet minder dan vijf gitaristen.  Gelukkig spelen die niet allemaal tegelijk, dat zou een bak herrie opleveren van heb-ik-jou-daar. Dat gebeurt hier dus niet. Het geluid dat hier ontwikkeld wordt, is puur symfonisch. Het album is opgebouwd uit achttien korte tracks die in elkaar overlopen, waardoor het lijkt alsof je naar één song van 44 minuten luistert.  Er wordt instrumentaal geopend met enkele korte, vage en zweverige niemendalletjes.  Na enkele minuten wordt het aanmerkelijk beter. We krijgen melodieuze symfo voorgeschoteld die mij een beetje doet denken aan het Arcansiel van Marco Galletti. Een verschil is echter dat Doracor gebruik maakt van de moedertaal. Er wordt zeker niet slecht gezongen, maar wel op een typisch Italiaanse manier. Aan emotie ontbreekt het dus niet, aan zelfklevende melodieën wellicht wat meer.

Gelukkig blijft er ook ruimte genoeg over waarin Sardella zich kan manifesteren. Als drummer valt er misschien nog wel wat verbetering te boeken, maar met zijn hoofdinstrument kan hij duidelijk goed overweg. Het album staat dan ook bol van de fraaie toetsenpartijen, zowel begeleidend als smakelijk solerend. De gitaar wordt hierdoor echter niet verdrongen, zodat de muziek lekker in balans is.  Beluister het album wel als een geheel, songs eruit pikken en die afzonderlijk beoordelen werkt hier niet. Ze missen daarvoor te zeer een eigen identiteit en staan gewoonweg niet op zichzelf. Maar zolang het totaalbeeld intact wordt gelaten, is dit album absoluut niet verkeerd.  Heb je er geen bezwaar tegen als symfo traditioneel, melodieus, tam en ongecompliceerd is, dan zou deze Doracor wel eens iets voor je kunnen zijn.

Antonie Deelen