Ridendo e scherzando, Corrado Sardella giunge al quinto album col suo progetto denominato Doracor. E, parliamoci chiaro, non è affatto facile, specie negli ultimi tempi, raggiungere ben cinque produzioni discografiche nell'ambito del mercato prog italiano. Il tastierista romano si conferma valido artista nel presentare un rock sinfonico abbastanza altisonante e non si discosta tantissimo dagli elevati standard qualitativi raggiunti con il precedente lavoro Transizione, che resta comunque la sua opera migliore. Evanescenze è una lunga suite di quasi tre quarti d'ora, suddivisa in diciotto tracce che si susseguono senza soluzione di continuità, e che vede ovviamente in primissimo piano i tasti d'avorio di Sardella. Emerson e Wakeman gli ovvi punti di riferimento, con passaggi strumentali molto belli che non spingono mai verso l'autocompiacimento. Anzi, si può dire che rispetto al passato, un po' per la cura dei suoni (da segnalare anche una batteria elettronica meno fastidiosa), un po' per le scelte compositive, un po' per gli arrangiamenti, Sardella si pone con meno maestosità, puntando piuttosto su una dinamica sì sfarzosa, ma anche diretta a sensazioni coinvolgenti e al romanticismo. Emblematica, per questo, l'eleganza di fondo, caratterizzata dall'andamento lineare della suite, nella quale non si intravede la minima forzatura, dal feeling costante e mai ruffiano, dalle parti pianistiche che hanno un sapore classico e infondono un che di malinconico, nonché dalla buona interazione con le chitarre. Ci sono dischi di rock sinfonico con i quali è davvero facile fare presa sugli appassionati del genere, che possono andare sul sicuro, senza rimanere minimamente delusi, nell'acquisto. Evanescenze è sicuramente uno di questi.

Giuseppe Di Spirito "Peppeprog"

Doracor is de naam waaronder de Italiaanse toetsenist Corrado Sardella al geruime tijd albums op de markt brengt.  Evanescenze is al weer zijn vijfde. Toch kun je niet echt spreken van een soloproject, aangezien Sardella de hulp heeft ingeroepen van verschillende muzikanten.  Daaronder zijn niet minder dan vijf gitaristen.  Gelukkig spelen die niet allemaal tegelijk, dat zou een bak herrie opleveren van heb-ik-jou-daar. Dat gebeurt hier dus niet. Het geluid dat hier ontwikkeld wordt, is puur symfonisch. Het album is opgebouwd uit achttien korte tracks die in elkaar overlopen, waardoor het lijkt alsof je naar één song van 44 minuten luistert.  Er wordt instrumentaal geopend met enkele korte, vage en zweverige niemendalletjes.  Na enkele minuten wordt het aanmerkelijk beter. We krijgen melodieuze symfo voorgeschoteld die mij een beetje doet denken aan het Arcansiel van Marco Galletti. Een verschil is echter dat Doracor gebruik maakt van de moedertaal. Er wordt zeker niet slecht gezongen, maar wel op een typisch Italiaanse manier. Aan emotie ontbreekt het dus niet, aan zelfklevende melodieën wellicht wat meer.

Gelukkig blijft er ook ruimte genoeg over waarin Sardella zich kan manifesteren. Als drummer valt er misschien nog wel wat verbetering te boeken, maar met zijn hoofdinstrument kan hij duidelijk goed overweg. Het album staat dan ook bol van de fraaie toetsenpartijen, zowel begeleidend als smakelijk solerend. De gitaar wordt hierdoor echter niet verdrongen, zodat de muziek lekker in balans is.  Beluister het album wel als een geheel, songs eruit pikken en die afzonderlijk beoordelen werkt hier niet. Ze missen daarvoor te zeer een eigen identiteit en staan gewoonweg niet op zichzelf. Maar zolang het totaalbeeld intact wordt gelaten, is dit album absoluut niet verkeerd.  Heb je er geen bezwaar tegen als symfo traditioneel, melodieus, tam en ongecompliceerd is, dan zou deze Doracor wel eens iets voor je kunnen zijn.

Antonie Deelen

５作目となる０５年新作。マルチ・プレイヤーによるCORRADO SARDELLAの１人シンフォ作風から、前作にてメンバーを加えバンド指向の音へ。本作ではそれがさらに推し進められ、遂に６人編成のバンド、 DORACORとなった。イタリアのロマンチックな叙情を貯えながら、どこか南米シンフォ、特にブラジルのAPOCALYPSEを思わせるようなメローでかつドラマチックなサウンドを展開。なので、自然とELOY FRITSCHの新作ソロにも近い。伝統的なイタリアン・ヴォーカル、優美なギターも今回のポイント。単純に愉しめる上出来です